Historia Ulicy Piskorzewskiej.

Wyprowadzona została w drugiej połowie XIII w. ze środka północnej pierzei Głównego Rynku i poprowadzona w kierunku muru obronnego i znajdującej się na jej końcu bramy miejskiej zwanej Piskorzewską. Należy do najstarszych ulic lokacyjnego Kalisza i liczy 180 m długości.

Po rozebraniu na początku XIX w. muru miejskiego i znajdujących się w nim bram, w 1820 r. ulicę Piskorzewską przedłużono do wytyczonej wówczas ul. Ponad Murem (dzisiejsza A. Parczewskiego), którą poprowadzono wzdłuż nieistniejących już wtedy obwarowań miejskich i płynącej obok odnogi Prosny zwanej Babinką (zasypanej w latach 1941-1949, w której miejscu obecnie znajdują się kaliskie planty).

Swoją obecną długość ulica ta otrzymała w 1941 r., po zburzeniu przez hitlerowskie władze okupacyjne szpitala żydowskiego zbudowanego w pobliżu jej zbiegu z ul. Ponad Murem w 1827 r., gdzie znajduje się także – zachowany do dnia dzisiejszego – budynek ochronki dla dzieci żydowskich, wzniesiony na początku XX wieku.

Na początku I wojny światowej znaczna część ul. Piskorzewskiej (na odcinku od Głównego Rynku do ul. Garbarskiej) zniszczona została prawie całkowicie.

Historia Ulicy Adama Chodyńskiego.

Wychodzi z północno-zachodniego narożnika obecnego Placu św. Józefa, z którego wybiega też ul. Marjańska. Prowadzi do ul. Grodzkiej, a w połowie jej długości przecina ją ul. Zamkowa. Wytyczona została w drugiej połowie XIII w. i należy do najstarszych ulic lokacyjnego Kalisza. Liczy nieco ponad 140 m długości.

Pierwotnie prowadziła od ul. Długiej, zwanej też Toruńską (dzisiejsza ul. Zamkowa) do kwartału miejskiego, na którym znajdowały się zabudowania mieszkalno-gospodarcze kanoników kaliskiej kapituły kolegiackiej i stąd zwana była ul. Kanonicką. W 1871 r. w jej przebieg włączono ul. Poprzeczną (łączącą ul. Grodzką z Warszawską) i określono mianem ul. Poprzeczno-Warszawskiej, a jej dotychczasową nazwę przeniesiono na dawną ul. św. Mikołaja. Obecne imię Adama Chodyńskiego otrzymała w 1930 roku.

Dawna zabudowa tej ulicy zniszczona została prawie całkowicie przez wojsko pruskie w sierpniu 1914 roku. Obecna pochodzi w większości z okresu międzywojennego.

Historia Ulicy Alfonsa Parczewskiego.

Prowadzi od Placu św. Jana Pawła II do ul. Gabriela Narutowicza i stanowi ważną trasę komunikacyjną w mieście. Liczy 680 m długości.

Wytyczona została w 1820 r. wzdłuż dawnego muru obronnego (w znacznym stopniu rozebranego na początku XIX w.) i płynącej obok odnogi rzeki Prosny zwanej Babinką, zasypanej w latach 1941-1949, w której miejscu obecnie znajdują się kaliskie planty.

Początkowo nosiła nazwę Ponad Murem. Na początku lat 70. XIX w., dzięki trzem mostom zbudowanym na Babince – na wprost wylotu ulic: Kanonickiej, Złotej i Ogrodowskiej – otrzymała połączenie z ul. Babina, biegnącą po drugiej stronie odnogi Prosny. Wtedy też zmieniono jej nazwę na: Nadwodna. Swoje obecne imię otrzymała w 1937 r., ale w 1950 r. nazwano ją ul. Marcelego Nowotki. Poprzednią nazwę przywrócono w 1990 roku.

Na tyłach zabudowań kościelnych parafii św. Mikołaja, tuż za dużym fragmentem zachowanego do dnia dzisiejszego muru obronnego, znajdowały się tzw. duże jatki mięsne, funkcjonujące od lat 70. XIX w. do wybuchu I wojny światowej. W pobliżu miejsca, w którym były one usytuowane w 1936 r. zbudowany został dworzec komunikacji autobusowej, rozebrany w 1976 roku.

Dawniej znaczna część tej ulicy – od Kanonickiej do Ogrodowskiej (dzisiejszej G. Narutowicza) – wyznaczała skraj średniowiecznej dzielnicy żydowskiej wytyczonej w obrębie murów obronnych. U jej zbiegu z ul. Kanonicką znajdowała się rytualna łaźnia żydowska (mykwa) zbudowana w pierwszej połowie XIX w., nieco dalej stał szpital zakaźny wzniesiony w latach 70. XIX w., a przed wylotem ul. Piskorzewskiej dwupiętrowy szpital starozakonnych ortodoksów postawiony w 1837 roku. Natomiast w pobliżu ul. Złotej usytuowane były tzw. małe jatki mięsne, a nieco w głębi synagoga, rozebrana podczas okupacji hitlerowskiej. Na jej miejscu zbudowana została w latach 1951-1952 siedziba władz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w której obecnie mieści się jeden z kaliskich banków.

Dziewiętnastowieczna zabudowa tej ulicy została częściowo zniszczona na początku I wojny światowej, a później w latach okupacji hitlerowskiej.

Historia Ulicy Łaziennej.

Wytyczona została w drugiej połowie XIII w. podczas rozplanowywania przestrzennego miasta założonego w 1257 r. przez księcia wielkopolskiego Bolesława Pobożnego. Należy do najstarszych ulic lokacyjnego Kalisza i od chwili powstania aż do dnia dzisiejszego nosi swoją pierwotną nazwę.

Wybiega z południowo-wschodniego narożnika Głównego Rynku, przechodzi przez zbieg ulic: Sukienniczej i Kolegialnej i dochodzi do obecnej ul. Kadeckiej, gdzie znajduje się wejście do Parku Miejskiego. Liczy prawie 250 m długości.

Pierwotnie prowadziła do muru obronnego i znajdującej się na jej zakończeniu niewielkiej bramy-furty, zwanej Bramą Łazienną. Po założeniu w 1798 r. Parku Miejskiego i rozebraniu na przełomie XVIII i XIX w. muru obronnego, przedłużono ją aż do terenów parkowych. Około 1830 r. na jej końcu zbudowano neogotycką bramę z kutą żelazną kratą, która aż do jej rozebrania w 1941 r. stanowiła główną bramę wejściową do parku.

Po jej lewej stronie, za skrzyżowaniem z ul. Sukienniczą i Kolegialną , znajdują się zabudowania dawnego kolegium jezuickiego, wznoszone od schyłku XVI w. do połowy XVII w., w których mieszczą się obecnie siedziby rożnych instytucji administracji rządowej i samorządowej. Natomiast nieco dalej, w pobliżu Parku Miejskiego, zbudowano przy tej ulicy w 1825 r. salę musztry Korpusu Kadetów, który funkcjonował w latach 1798-1832. Później budynek ten przejęło wojsko carskie i urządziło w nim cerkiew wojskową. W okresie międzywojennym mieściło się w nim kasyno oficerskie 29 pułku Strzelców Kaniowskich, a obecnie zajmuje go Centrum Kultury i Sztuki.

Na podwórzu jednego z domów stojących na końcu tej ulicy znajduje się zachowany do dnia dzisiejszego fragment najstarszej partii miejskiego muru obronnego, pochodzący z końca XIII wieku.

Znaczna część zabudowy tej ulicy zniszczona została na początku I wojny światowej.

Historia Ulicy Browarnej.

Prowadzi od ul. Sukienniczej do dzisiejszej ul. Kazimierzowskiej położonej na skraju Parku Miejskiego. Liczy niecałe 100 m długości.

Powstała na początku XIX w. i objęła swym zasięgiem ul. Poprzeczną, biegnącą wzdłuż miejskiego muru obronnego rozebranego na przełomie XVIII i XIX w. oraz dochodzącą do niej ul. Szczupakową (utworzoną pod koniec XVII w.), z której wyłączono wówczas część położoną między Głównym Rynkiem i ul. Sukienniczą, nazwaną ul. Rzeźniczą.

Jej nazwa pochodzi od browarów stojących niegdyś przy dawnej ul. Poprzecznej.

W 1934 r. została ona znacznie skrócona w wyniku odłączenie od niej odcinka, który dawnej tworzyła ul. Poprzeczna. Utworzono z niego ul. Kadecką i część ul. Kazimierzowskiej, a ul. Browarna otrzymała wtedy swój obecny przebieg i dzisiejszą długość.

Jej obecne połączenie z Parkiem Miejskim powstało w 1941 r., po przeprowadzeniu prac melioracyjnych związanych z regulacją ostrego załomu rzeki Prosny, który do tamtego czasu znajdował się w pobliżu ul. Piekarskiej.